خدا یا در لحظه نبودنم غافل از من نبوده ای
و من در لحظه لحظه بودنم به یادت نبوده ام

چای نوشیدنی یا دارو ؟بازگشت به نوشیدنی ها
ثبت شده در تاریخ 18-دی-1394 -- تعداد بازدید : 768 بار


آقای اسماعیلی (یکی از شاگردان آقا فخر تهرانی که از عرفاء بودند) برای بنده داستانی را نقل کردند:

"یک دوستی دارم تاجر و برای تجارت چایی به هندوستان رفته بود. در حین تنظیم قرارداد، یک گشتی داخل کارخانه ی چایی زد. در قسمتی با چند حلب پر از مواد قرمز رنگ مواجه شد. از کارگر کارخانه پرسید. او در جواب گفت که اینها حلب های خون است که از قصابی ها گرفته ایم و به چایی می زنیم تا رنگ بگیرد...... من هم رفتم و قرارداد چایی را فسخ کردم......"

خود بنده قبلا بهترین چایی را به سفارش یکی از دوستان از شمال با قیمت بالاتر می خریدم. باید مقدار زیادی از آن را دم کنیم که مقداری رنگ بدهد. تازه طعم و عطری هم ندارد که باید با چوب دارچین و هل عطر و طعمی به آن داد.....

حالا چی توی این چایی های خارجی می کنند که هم عطر و طعم خاصی دارد و هم رنگ زیادی..... قضاوت با خود شما


یکی از چیزهایی که امروزه در زندگی همه به راحتی استفاده می شود و جزو داروی مطلق حساب می شود و روزانه چند وعده هم استفاده می شود که البته خیلی هم سفارش به آن می کنند، چایی است.

این در صورتی است که چایی طبق طبقه بندی مذکور، در رده ی دوای مطلق به حساب می آید که مزاج آن هم سرد و خشک (سودازا) است. حتی در مباحث جدید، از خوردن آن قبل و بعد از غذا نهی شده است و آن را سبب فقر آهن می دانند. البته خواصی هم برای آن می شمارند.

این چایی معروف، چیزی است که چند سال (شایدکمتر از 100 سال) است که وارد زندگی مردم شده است که  در پست های قبلی، مختصری اشاره شد.

مطلبی که می شود در این مختصر به آن اشاره کرد: پرهیز از این دارو (چون سبب ازدیاد سودا در خون و عوارض پس از آن که گنجایش آن در این وجیزه نیست) و جایگزینی چایی دیگر به جای آن که خاصیت غذایی دارد نه دارویی.

چایی که از میوه ی به و سیب درست می شود و به چایی به و سیب معروف است. بهترین چایی با خواص غذایی و غیرمضر برای بدن در هر حالت و جایگزین چایی امروزی. که انشاء الله توضیحی درباره آن خواهد آمد.


اساسا مشکلی که در بحث خوردن دوا وجود دارد (غیر از مشکلاتی که قبلا اشاره شد)، عادت کردن طبیعت بدن به آن است؛ و در صورت ترک، طبیعت شخص تضعیف شده و به بیماری مبتلا می شود. شخص هر روز با خوردن مثلا دم نوش بادرنجبویه، گرمی مزاجش را با آن تأمین می کند و دیگر در این زمینه، طبیعت بدن آن حالت فعال برای گرم کردن را ندارد. فلذا اگر یک روز آن را نخورد، بدنش سرد شده و مبتلا به مرض می شود......

اشکالی که امروزه به گسترش طب قدیم و مروّجین آن هست، پرداختن زیاد به این مسائل است: توصیه به دم نوش های مختلف: چای به لیمو، بادرنجبویه، گل گاوزبان، انواع عرقیجات و......

اگر کسی گاهی اوقات (مثلا ماهی یکی دوبار) به صورت اتفاقی و نه عادت، از این ها استفاده کند، مشکلی پیش نمی آید؛ ولی اینکه بخواهد مبنای خوردن روزانه ی خود را، این چیزها که دارو حساب می شوند، قرار دهد، مشکل ساز می شود.

متأسفانه توصیه کنندگان، برای توجیه مطالب خود، به یک سری روایات و یا خواص دارویی مثل آرامش اعصاب و ..... تمسک می کنند؛ مثلا بادرنجبویه را چایی پیامبر ص معرفی می کنند و امثال این حرفها.

همچنانکه قبلا هم گفته شد، برای تمسک به روایات باید همه ی آنها ملاحظه شود و در کنار هم تفسیر شود و تمسک به بخشی از آن به تنهایی، کار غلطی است و موجب انحراف. در مورد خواصی هم که برای آنها ذکر می شود، جنبه ی دارویی آن است، یعنی در شرائط خاص و مرض مجوّز استفاده است نه در حالت سلامت. یعنی در شرائطی که بدن نمی تواند تدبیر مرض را بکند و آن را درمان کند، با استفاده از این داروها، کمک به طبیعت بدن کرده تا مشکل حل شود. که البته اطباء حتی در موارد مرض، تلاش برای درمان با غذا به جای دارو دارند.



لینک کا نال :  https://telegram.me/tayeba 

بخش نظرات
روزشمار فاطمیه
روزشمار غدیر
روزشمار محرم عاشورا