خدا یا در لحظه نبودنم غافل از من نبوده ای
و من در لحظه لحظه بودنم به یادت نبوده ام

ارمغان ماه خدابازگشت به مناسبتها
ثبت شده در تاریخ 31-تیر-1392 -- تعداد بازدید : 739 بار
به مناسبت زاد روز امام حسن مجتبی(ع) نیمه رمضانسال سوم هجرت فرا میرسد و در خانه علی و فاطمه، خانه ای که جای جای آن عطر رسول الله و نشان از قدوم پر برکت او دارد، فرزندی دیده به جهان می گشاید که در فردایی نه چندان دور قهرمان قهرمانانه ترین نرمش تاریخ خواهد شد. او را حسن نام نهاده اند و این نام، حسن و نیکویی او را نشان است.
فرزندی که در خانه علی(ع) دیده بر جهان گشاید و در دامن زهرا(س) پرورده شود و نفس گرم حبیب خدا هدایتگر و نوازشگر او باشد، باید که جز حسن و جمال در سیرت و صورت او یافت نشود و چنین نیز هست. او حسن است، سرور جوانان بهشت و سبط اکبر که او را به لقبهای سید، زکّی، مجتبی و تقی نیز خوانده اند.
عمر امام مجتبی(ع) به روایتی چهل و هفت و به روایت دیگر چهل و هشت سال است که از این مدت هفت سال در دوران حیات پیامبر(ص) سپری شده و باقی سالها در دوران تابش آفتاب وجود علی(ع) گذشته است.
اما مجتبی(ع) درسال چهل هجرت و در فردای ضربت خوردن امیر مؤمنان عهده دار امامت شیعیان شد و از آن پس چهل ماه سه روز خلافت و امامت را عهده دار بود و عمده این دوره کوتاه صرف پیکار با معاویه و نیرنگهای او شد.
 سرانجام امام (ع) در پی انعقاد قرارداد صلح با معاویه در نیمه جمادی الاول سال چهل و یک هجری کوفه را به آهنگ مدینه ترک گفت و ده سال در مدینه گذراند و در همین شهر به سال پنجاه و به روایتی سال چهل و نه دو روز مانده از ماه صفر، رخ از جهان برتافت. امام را بهره ای فراوان از خوی محمدی و جلوه هایی بسیار از سیره علوی بود و سیرت فاطمه را در جای جای زندگی خویش می نمود. او سرآمد بسیاری از صفات و فضایل انسانی است و دراین میان صبوری، بردباری و حلم او بیش از همه شایسته یاد کردن است، چنانکه گویی حلم با نام حسن، زاده شده است.
آن امام، گاه دربرابر سبک خردانی که زبان به ناسزایش می گشودند، آن اندازه صبوری و خویشتن داری نشان میداد که برای آنان چاره ای جز اعتراف به فضل و عظمت آن حضرت برجای نمیگذاشت.
گشاده دستی، از دیگر صفات و فضایل امام بود، چندان که بارها همه اموال و دارایی خود را با فقیران قسمت کرد و دو بار نیز همه آنچه داشت یکجا در راه خدا انفاق کرد.
او که فرزند سخنورترین سخنوران روزگار یعنی علی (ع) بود، از فصاحت و بلاغت، بهره ای فراوان داشت و آنچه درلابلای کتابها ورساله ها به جای مانده وبه ما رسیده واز جمله خطبه ای که امام پس ازشهادت پدر درمسجد کوفه ایراد فرموده است، این حقیقت راگواهی میکند.
او چهره ای پر درخشش داشت که بیش از هر چیز از عظمت و وقار او خبر میداد؛ اما با این همه در پیشگاه خداوند بزرگ، بنده ای بر خاک افتاده بر درگاه جلال و عظمت حضرت دوست بود و آن سال با عبادت و بندگی و راز و نیاز انس داشت که خاطــــره عبـــادت رسول خدا (ص) و پرهیز کاری علی (ع) را در ذهنها زنده می ساخت.
امام صادق (ع) درباره آن حضرت فرموده است: او عابدترین و بافضیلت ترین مردمان زمان خود بود و چون مرگ را به یاد می آورد، می گریست. بنابر روایتی پانزده و به روایتی دیگر بیست و پنج بار پیاده حج گزارد.
با این همه، آن حضرت در عرصه اجتماع، پیشوای بزرگترین نرمش تاریخی در تارخ اسلام بود و بر پای صلحی مهر نهاد که بیش از یک جنگ خونین می توانست پرده از چهره پرفریب امویان بردارد.

« سالگرد میلاد آن امام بردبار خجسته باد.»


 
بخش نظرات
روزشمار فاطمیه
روزشمار غدیر
روزشمار محرم عاشورا